viernes, 19 de agosto de 2011

Entrevistas


Como lector siempre he sido muy aficionado a las entrevistas, y a las biografías, no tanto por mitomanía (aunque es verdad que siempre lees las entrevistas de los sujetos que te interesan) como por intentar extraer de ellas alguna conclusión, algún proceso que me pudiese servir en algún momento para algo.

Hoy me he tropezado con esta página de entrevistas breves, pero no muy bobas, en inglés con algunas celebridades de ahora y siempre.

miércoles, 17 de agosto de 2011

Informe sobre "El ídolo perdido" y "El relicario"

A raíz de los acontecimientos ocurridos estas últimas semanas en Nueva York y teniendo en las manos los últimos informes obtenidos de la doctora Green, el agente Pendergast y el teniente D'Agosta he creído necesario realizar un resumen que sintetice algunos de los puntos más relevantes no tanto de su contenido como de su forma ya que de ello han dado debida cuenta Preston y Child en sus libro "El ídolo perdido" y "El relicario"

"El ídolo perdido"

  • Temática: ¡Un monstruo anda suelto!, !Un monstruo anda suelto!
  • Ritmo: Los acontecimientos suceden en, más o menos, una semana de plazo así que no paran de pasar cosas.
  • Estilo: Nada nuevo aquí, ni bien ni especialmente mal; la trama se desarrolla como una investigación y, lo mejor de todo, es que muy pocas veces piensas "¿me estás diciendo que no se dieron cuenta de eso antes?", ya se sabe, cuando en una película / serie / libro los autores retrasan el que el protagonista se de cuenta de algo obvio solo para alargar la trama. La historia es contada por tres personajes principales que se turnan (más o menos) para contar su parte, entrecruzando sus historias de vez en cuando y añadiendo algún narrador extra para darle sal.
  • Sangre: Hacia la mitad del libro debe de llegar al tobillo en una habitación pequeña, hacia el final del libro hasta la cadera.
  • Factibilidad : Lo que pasa en los referidos informes es tan factible como  una película de zombies, que cada cual saque sus propias conclusiones.


"El relicario"
Más de lo mismo con las siguientes salvedades:

  • Sangre: la sangre llega, probablemente al cuello en una habitación mediana.
  • Factibilidad: Tanto como la película "La niebla".

----------------------------------------------------------

Ambos libros son un pasatiempo tranquilo, cuando los terminas (una semana después de empezarlos ya que tienen partes en las que te obligan a seguir leyendo) no tienes la sensación de haber perdido el tiempo, tampoco de haber ganado ningún conocimiento que antes no tenías, es decir, cumplen su función.


Los libros son parte de una saga centrada en la figura de un investigador del FBI (Pendergast) que sale un poco en el primer libro y un poco más en el segundo aunque no teniendo nunca el papel de narrador, y esto es lo fantástico de hoy en día, si hasta hace 20 años hacías un buen libro era un golpe de suerte, buscabas una nueva trama y escribías otro libro, luego repetías. Ahora, si escribes un buen libro, no buscas una trama nueva, coges la que ya escribiste y buscas cómo ampliarla, nada de nuevos personajes con problemas complejos, como mucho mucho mucho matas a uno de los personajes principales de la trama, eso es lo que se considera ser rompedor.

La pregunta es si los autores llegarán al editor con el fajo de páginas y, después de que sea un éxito se plantean como seguir la historia o si tendrán que adjuntar un informe sobre el número de continuaciones que creen que pueden darle al libro antes de que se llegue a publicar. Me imagino a los de marketing "esto es una basura pero dicen que pueden sacarle quince continuaciones así que vamos a convertir el primero en un best-seller y echarnos a dormir, ¿cómo? ¿que el autor murió?, ¡mejor todavía!, haremos incluso película, encuentra a alguien que escriba las continuaciones".

Algunos detalles finales:

  • El que hayan sido escritos por dos autores creo que ha venido bien para mantener un ritmo alto en los dos libros aunque, como siempre en estos libros-saga, el segundo libro es más lento que el primero. 
  • La cantidad de sangre que salpica las paredes y mancha las caras de los protagonistas es tanta que me dan ganas de leer el décimo libro solo por morbo: "Pantano de sangre".


Finalmente: No es un libro recomendable pero, si no sabes qué leer y tienes que escoger algo rápido -> no es un libro que te arrepientas de haber leído, tampoco es un libro que debas ir diciendo por ahí que has leído.

-----------------------------------------------------

Desde que hice la última reseña hasta ahora puedo decir que he leído, por lo menos (creo que alguno más pero no lo recuerdo) dos libros más que estos pero no tengo pensado hacer reseña de ninguno de ellos salvo que a alguien le puedan interesar:

- El siglo de las guerras: Historia del siglo XX, muy malo.
- De aquí al infinito: creí que era la biografía autorizada de Buzz Lightyear pero resultó ser un libro de divulgación sobre matemáticas, como todos los de Ian Stewart muy bueno.




¡¡¡¡¡¡ La época estival se acerca a su fin!!!!!!



Estimados caballeros de bien y otros entes que por estos lares se acercan.  

¡¡¡¡¡La época estival se acerca a su fin!!!!  Agarren sus bañadores, sus refrescos y chanclas, la terrorífica rutina y vorágine del invierno se aproxima…..




A Nos como toda entidad que se precia, gústanos sobremanera despedir cada estación con pomposidad y algarabía.

Antiguamente abundaban en nuestra asociación disfraces de máscaras, batallas navales, luchas de Titanes, pero el presupuesto últimamente anda algo  escaso y por eso hemos pensado en algo más ajustado a nuestras arcas.

Es por ello que consultados nuestros asesores financieros hemos optado por  la creación de un suntuoso y espectacular relato colectivo, de temática y orientación abierta a los participantes, pero con inspiración  calurosa  ( pero no  del modo que les gustaría a vuesas mercedes, esos derroteros ya llegarán).

Pensamos así mismo, desde esta entidad y para que todo quede bien registrado, una vez terminada tan sublime obra de arte ( si es que algún día llegase a ver la luz), transladarla a nuestros ya de por sí magestuosos registros e inagurar así, tal vez una nueva sección en nuestras estanterías, titulada “Pomposas creaciones literarias y desbarres neuronales” ( se admiten sugerencias de ser aceptada la propuesta)


Sin más, dejo la propuesta sobre la mesa a la espera de que nuestros valerosos caballeros y entes,  rumien la propuesta o que algún ingenuo  valiente se lance a la aventura.


PD: Sobra decir, que esta invitación sólo se le hace llegar a aquellos miembros considerados de más talento y capacidad craneal y neuronal, de todas formas si vuesas mercedes conocen a entes de capacidad craneal acorde a nuestra propuesta sus masas neuronales serán bien acogidas ( cerebros, arrrrrr  “ ¿Qué queremos? Cerebros ¿Cuándo los queremos? Cerebros…..”)

martes, 16 de agosto de 2011

O espertar de Kate Chopin



Como ben vedes puxen o título do libro, do que vou falar a continuación, en galego, precisamente porque a edición que collín na biblio está na nosa lingua. Razón de máis para facer esta entrada nela, non vos parece?.

Intereseime por Kate Chopin e O espertar vendo Treme a nova serie de David Simon, creador da célebre The Wire, nela John Goodman interpreta a un profesor de literatura e a menciona nunha das súas clases; "Non pensedes en termos de principio e fin, porque contrariamente a algunhas obras de entretemento, conducidas polo argumento, non hai resolución na vida real".

Nese momento deume a sensación de que Simon, a través de John Goodman, estaba facendo unha declaración de intencións, revelando o que efectivamente el mesmo pensa sobre a narrativa. Fascinado coa súa forma de narrar e decidido a desentrañar os misterios estructurales da mesma, tan naturalista, tan real, e sen ningún ensaio do seu puño e letra escrito, decidín a lo menos leer esta novela, que este excelente guionista parecía, con esa liña de diálogo, situar dentro do seu canon (é verdade que David Simon escribíu unha novela tamen e que podería ter comezado por aí, pero ese non é o tema).


Se no momento de ver aquela escea penséi que estaba facendo unha declaración de intencións, agora, tras ter visto a primeira e segunda tempada e ler este libro, doume conta de ata que punto era así; a referencia vai máis alá do estructural e entra directamente no argumental, pero disto mellor non dicir nada ata que teñades lido e/ou visto ambas cousas.

Kate Chopin foi reivindicada nos 60s como unha pioneira do feminismo no século XIX, entre outras cousas por esta novela, O espertar; nela a protagonista emprende un camiño na dirección da súa liberdade, coa autoafirmación da súa individualidade, e da súa igualdade na diferencia... do seu espertar a unha vida na que ten dereito a facer o que cree correcto para si mesma, sexa o que sexa.

Pero, como o propio John Goodman di nesta escea, sería empobrecelo categorizar este libro como unha obra protofeminista, o seu valor é literario e universal, máis alá de calquera consideración ideolóxica, fala do percorrido dun ser humano na búsqueda da súa propia verdade, xa sexa dentro ou fora da constreñida sociedade que lle veu nacer... o circunstancial do personaxe é o que a fai pioneira do feminismo, pero o universal da mensaxe trascende calquer xénero ou época.

Non fai falla ser muller para identificarse co discurrir da protagonista. Non é a afirmación dunha muller fronte a falocracia, é a afirmación dun individuo fronte as imposicións externas.

A xulgar polos comentarios doutras novelas no blog é posible que, a algún de vos, vos pareza cursi e ñoña, porque realmente o argumento da novela resumiríase coas costas dun libro de Corín Tellado, pero é que, como na vida mesma, o realmente interesante das accións dunha persoa son os pensamentos que as conducen. No profundo e non na superficie.

jueves, 11 de agosto de 2011

En los mares del Sur de R. L. Stevenson


En primer lugar lo apropiado es saludar a todos los miembros, miembras, membretes y membrillos de este distinguido club. En segundo dar gracias a Antón por la invitación y a los demás por su dedicado esfuerzo en la escritura de estas críticas, me habéis hecho perder media tarde de trabajo buceando en ellas.

Me estreno en esta bitácora literaria, con una breve consideración sobre el último libro que he leído, En los mares del Sur de R.L. Stenvenson, para, si cabe, incitar más a Gaspar y al resto a su lectura.

Fue leyendo un cómic encima de mi queridísima amiga la hamaca, en mi jardín, cuando alcanzó a mi mente un pensamiento sobre Gauguin y sus últimos días en las islas del Pacífico Sur, su etapa como pintor más brillante y vibrante. Qué agradables días llenos de luz y calidez tuvo que pasar allí para dar esas pinceladas... ¿cómo podría hacerme yo una idea de lo que era ese lugar, esas gentes, esa época? Fácil, no solo Gauguin escribió bastante sobre su estancia allí, además un literato de la talla de Stevenson había relatado sus propios viajes por la zona unos años antes.

En los mares del Sur no es una novela propiamente dicha (o sería más apropiado decir que no lo es en absoluto), es más bien un libro de viajes. Pero no hay que olvidar que el oficio de Stevenson era precisamente el de fabulador, cuentista, o novelista, y que por lo tanto la transcripción de sus diarios mantiene toda la solvencia de su verbo y su saber hacer.

Stevenson nos hace viajar con él a lo largo de varios archipiélagos, relatándonos sus vivencias y adornándolo todo con apuntes sobre la cultura, religión, comportamiento y costumbres propios de cada uno de ellos. Pero su aproximación nunca es la del antropólogo, es una aproximación altamente subjetiva, describe lo que cautiva su mirada y la mayoría de las veces no se guarda su opinión, que quizás por poco informada está mucho más próxima a la verdad; a veces peca de ingenuo, otras muchas sabe predecir la destrucción que el contacto con Occidente trajo a esas islas.

Es interesante como una fuente tan próxima a la fecha de la colonización real de este territorio sabe describir con mucha más mesura y tolerancia a un pueblo, que años más tarde fue tristemente caricaturizado en la figura del caníbal salvaje, comparándolos y encontrando multitud de similitudes entre este y el suyo propio, los escoceses. Y es que no hay mejor manera de conocer algo que vivirlo de primera mano.

Nada se puede decir de arcos argumentales, o ritmo, puesto que siendo diarios su estructura refleja la estructura de la vida misma, pero os transmito que mi sensación fue la de una lectura amena, que en ningún momento se hace pesada. Stevenson es capaz de meternos en su piel y que sintamos la fascinación que sintió él en cada uno de esos momentos. No es de extrañar que los nativos lo conociesen por Tusitala ("el que cuenta cuentos").

Yo, como Stevenson que pasó sus últimos días allí, o Gauguin, también me he quedado prendado por estas islas, ahora me espera en la cola de lecturas-que-no-son-tebeos justo después de O Espertar de Kate Chopin (que espero poder comentar aquí en breve), Taipi de Herman Melville, primera novela del famosísimo escritor que trata sobre su vida "entre los caníbales".

Añado finalmente que es un libro perfecto para esta estación, ya que la temperatura es un plus de ambientación en este caso.

viernes, 5 de agosto de 2011

Carta a una desconocida de Stefan Zweig



Título: “Carta de una desconocida” ( primera inmersión y me da que última en la obra de Stefan Zweig” Que aunque no escribe mal, la obra es muy ñoña e insulsa.

Autor: Stefan Zweig  

Año de publicación: 1922

Argumento

Al volver a casa tras una larga excursión a la montaña, un escritor recibe una larga carta, de 25 folios, escrita por una mujer que está velando a su hijo muerto. Se trata de una desconocida que en sus últimas horas de vida se despide de este mundo descubriendo su amor a lo largo de los años por este escritor 

Como mis opiniones hacia este libro no son buenas, dejo una sinopsis que encontré por ahí


Opinión: 

La verdad es que leí este libro sin saber muy bien de que iba, me apetecía algo rápido, ligero y en mi cabeza pululaba una crítica que había leído hace tiempo sobre un libro que pensé que era este, pero resulto no ser.

Aunque las críticas sobre el libro son buenas, a mí me resultó ñoña y cursi. Por lo menos es cortita. Y si  lo que buscas es una novela melancólica y ñoña, al menos está se lee rápido, está bien escrita y literariamente no es mala.  Aunque no merece la pena. 

De todas formas indagando un poco sobre este autor, queda una cosa clara después de leer el libro y ver un poco su biografía ( se suicidó junto con su mujer en Brasil, de echo para los morbosos hay foto,pero no me parece de buen gusto) la melancolía no es sana y debería empezar a hacerse campañas contra ella como las campañas de tráfico :P
. 
Por cierto hay una película basada en este libro, que debió de ser  de las preferidas de la abuelas cuando eran jovencitas.


jueves, 4 de agosto de 2011

Pequeños cuentos Misóginos de Patricia Highsmith


Título: “Pequeños cuentos Misóginos”

Autora: Patricia Highsmith, y aunque es bastante conocida en el género policíaco, yo todavía no había leído nada de ella hasta este verano.

Año de publicación: 1974

Estilo: narrativa, cuentos

Argumento: Se trata de una colección de relatos cortos con un estilo sencillo, directo y con un toque de humor o satírico. Que espero sea el estilo de esta escritora.                                           Y aunque este libro no es la obra más conocida de esta Patricia Highsmith, resultó una buena elección para comenzar con esta autora

A lo largo de los relatos de este libro, 17,  aparecen diversos perfiles de mujer, todos llevados hasta su extremo: la mujer fatal, la mujer perfeccionista, la mojigata, etc.. anticipados ya por el título de cada relato. Así encontramos:  
  1. La mano
  2. Oona, la alegre mujer de las cavernas  
  3. La coqueta    
  4. La novelista    
  5.  La bailarina    
  6. La enferma
  7.   La artista   
  8.  El ama de casa de la clase media    
  9. La prostituta autorizada o la esposa    
  10. La paridora    
  11. Un objeto de cama transportable    
  12.  La perfecta señorita    
  13. La suegra silenciosa    
  14.  La ñoña    
  15.  La víctima    
  16. La evangelizadora    
  17.  La perfeccionista    


Y  aunque al principio pueda parecernos difícil que existan algunas de estas mujeres,  según vas leyendo te vas dando cuenta que de algunos perfil que se expone conoces  a un par de representantes, o bien piensas de la gente que conozco o conocía quien habrá acabado así, lo cual hace un poquito más divertida la lectura :P

Así mismo,  en cada relato se alude a una temática diferente : los problemas de la adolescencia, la sexualidad, el aborto, los hijos, el divorcio, etc  Y  todo desde el enfoque de la época en la que se escribió, los años setenta en EEUU y por tanto con un tratamiento muy similar al de ahora.

Y para el/la que quiera entretenerse y acercarse a  frases misóginas de algunos personajes de la historia, ahí va una pequeña recopilación:
  • Las mujeres son como las veletas: sólo se quedan quietas cuando se oxidan. (François Marie Arouet, Voltaire).
  •  La hembra es hembra en virtud de cierta falta de cualidades. (Aristóteles). 
  • La mujer es, reconozcámoslo, un animal inepto y estúpido, aunque agradable y gracioso. (Erasmo de Rotterdam). 
  • Hay un principio bueno, que ha creado el orden, la luz y el hombre, y un principio malo, queha creado el caos, las tinieblas y la mujer. (Pitágoras). 
  • El padre debe ser más amado que la madre, pues él es el principio activo de la procreación,mientras que la madre es tan sólo el principio pasivo. (Santo Tomás). 
  • La mujer es como una sombra: no podrás atraparla, pero tampoco huir de ella. (Alfred de Musset). 
  • Las mujeres son como los caballos: hay que hablarles antes de ponerles las bridas. (André Maurois). 
  • Una mujer es como un puro: hay que encenderla a menudo. (Arthur Rubinstein). 
  • Las mujeres están para ser gustadas. Después, unas se dejan, otras no... Eso ya va porprovincias. (Camilo José Cela). 
  • Al envejecer, el hombre construye su rostro y la mujer lo destruye. (Goethe). 
  • La única manera de comportarse con una mujer es haciendo el amor con ella si es hermosay, si no lo es, haciéndolo con otra. (Oscar Wilde). 
  • Las mujeres lo adivinan todo, sólo se equivocan cuando reflexionan. (Alphonse Karr).
  •  ¡Oh, que plaga, que aburrimiento, que tedio es tener que tratarse con ellas mayor tiempo que los breves instantes en que son buenas para el placer!. (Quevedo). 
  •  Se entiende a las mujeres como se entiende el lenguaje de los pájaros: por intuición o deninguna manera. (Henry Amiel). 
  • Las mujeres no son más que órganos genitales articulados y dotados de la facultad de gastar todo el dinero del marido. (William Faulkner). 
  • Por muchas razones, no es bueno que la mujer estudie y sepa tanto. (Molière).
  •  El hombre que a los 20 años no cree en la mujer no tiene corazón, y el que sigue creyendo en ella a los 40 ha perdido la razón. (Noel Clarasó).
  •  Si usted quiere saber lo que una mujer dice realmente, mírela no la escuche. (Oscar Wilde)